Współczesny pracownik to zazwyczaj człowiek nastawiony na ryzyko, unikający stałych zależności społecznych, skłonny do improwizacji oraz częstej zmiany miejsca i rodzaju pracy, dbający o rozwój własnej ścieżki kariery, czego nie gwarantuje długi okres zatrudnienia w jednej firmie.
Dzisiejszy, poprzemysłowy kapitalizm potrzebuje etyki promującej kreatywność, innowacyjność, otwartość, różnorodność, samorealizację, gotowość do konsumpcji niematerialnej. Wraz ze zmianą pojawiają się nowe możliwości rozwoju i nowe zagrożenia. Pojawia się szansa na nową pracę, na dużo pracy. Również w Polsce. Pod jednym wszak warunkiem. Do tego, by powstawały nowe miejsca pracy, potrzebny jest trwały rozwój. Warunkiem rozwoju są inwestycje, potrzebny jest więc kapitał ludzki, czyli kompetencje, jakimi dysponują pracownicy, również potencjalni .
Kapitał intelektualny przynosi w Polsce mniejsze efekty, niżby potencjalnie mógł, bo do jego skutecznej mobilizacji potrzebny jest kapitał społeczny. Wyjaśniając najprościej, to zdolność społeczności do współdziałania z własnej potrzeby, bez odgórnych nakazów i ciągłej kontroli. Ciężko jest udowodnić, że Polacy są gotowi na przyjęcie elastycznych rynków pracy, gdy większość Polaków sądzi, że sukces zależy od układów i znajomości , a nie od realnych kompetencji. Zdolność do wytwarzania kapitału społecznego zależy w dużej mierze od kapitału kulturowego, od postaw i norm podtrzymywanych przez lokalną kulturę. Na kapitał kulturowy można również oddziaływać pozytywnie lub negatywnie. Polska dysponuje wielkim skarbem jakim są wielkie zasoby kapitału intelektualnego występujące w postaci rzeszy dobrze wykształconych młodych ludzi. Jednak prawdziwą trwogę wzbudza wyjątkowo niska jakość kapitału politycznego w Polsce. Prawdziwe siły, dzięki którym żyjemy dzisiaj w tak dobrych warunkach unoszą się w przestrzeni globalnej, podczas gdy nasze instytucje polityczne ciągle uwiązane są do ziemi i nie mogą się wznieść na wyżyny. Polscy politycy, to w większości niewykształceni, nieciekawi świata, niebędący żadnym autorytetem dla społeczeństwa ludzie, którzy nie są w stanie stworzyć właściwej hierarchii rozwojowych celów. Potrafią tylko obrzucać się publicznie błotem, zajmować sprawami małoistotnymi, ośmieszać nasz kraj na forum międzynarodowym. Młodzi ludzie, ci, którzy obecnym posłom sfinansują emerytury, próbują udowodnić, że rozumieją, na czym polega współczesny świat i inwestują ciągle w swoje kwalifikacje i rozwój. Natomiast obecni politycy robią wszystko, by emerytur tej młodzieży nie miał kto sfinansować.
Wraz ze zmianami gospodarczymi w ostatnich kilkunastu latach nie zaszły zmiany w świadomości społecznej. Większość Polaków z przywiązaniem do jednego miejsca pracy i stałego wynagrodzenia jest niedostosowana do konkurencyjnego rynku pracy. – Takie elastyczne formy zatrudnienia jak: praca na czas określony, praca w niepełnym wymiarze czasu pracy, praca na zastępstwo, praca tymczasowa, telepraca, praca na wezwanie oraz samozatrudnienie są dla wielu ludzi jedyną szansą na pracę i zarobek
Ludzie często nie zdają sobie sprawy z tego, że pracownicy tymczasowi nie są zagrożeniem dla pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony. Do głównych zagrożeń związanych z elastycznymi formami zatrudnienia można zaliczyć m.in. brak identyfikacji pracowników czasowych z firmą, obniżenie standardów bezpieczeństwa socjalnego (w tym np. brak zdolności kredytowej pracowników czasowych), brak ciągłości zatrudnienia. Niechęć ludzi do pracy czasowej wynika też z obaw przed gorszym traktowaniem pracowników czasowych niż pracowników stałych oraz przed brak stabilizacji.