Prawo, Finanse

Globalizacja rynków prowadzi z jednej strony do znacznego poszerzenia pola działalności przedsiębiorstw, a z drugiej do silnego zagęszczenia tego pola, na którym przenikają się wpływy, interesy i formy działalności rozmaitych organizacji. Skutkiem tego jest nieostrość granic systemów organizacyjnych i tymczasowość ich form. w miejscu niepewności w zarządzaniu pojawia się niepewność generowana przez odbiorców, konkurentów oraz procesy gospodarcze i społeczno-kulturowe na rynkach światowych. Wymaga to zmiany w systemie zarządzania oraz organizacji. Muszą one w maksymalnym stopniu uwzględniać nieciągłość procesów społeczno-gospodarczych i związaną z tym niepewność. Coraz większa intensywność powiązań jednostek organizacyjnych firmy z rozmaitymi elementami jej otoczenia, coraz większa ich nietrwałość i zasięg przestrzenny sprawiły, że również język nauki o zarządzaniu przeszedł znamienna ewolucję od języka inżynierów do języka polityków. Najbardziej charakterystyczne jest podejście procesowe do organizacji, które sprzeciwia się tradycyjnemu dzieleniu czynności między ludzi i odgórnemu koordynowaniu ich pracy na rzecz integrowania ich wokół zadań i problemów do rozwiązania. Wynika stąd potrzeba łączenia różnych treści pracy i kombinowania zadań w procesy oraz tworzenia struktury organizacyjnej według tych procesów. Podstawowe znaczenie dla decentralizacji i dekoncentracji władzy organizacyjnej ma złożoność i płynność relacji w gospodarce globalnej. Zgodnie z zasadą nieokreśloności T.Beera, tworzenie stałych centrów podejmowania decyzji daje możliwość optymalnych wyborów tylko w takich systemach hierarchicznych, w których daje się ściśle problemy decyzyjne odpowiednim jednostkom. w strukturach sieciowych firm działających na rynku globalnym warunek ten nie może być spełniony. Odrzucenie hierarchicznych form regulacji działań w strukturach sieciowych oznacza rezygnację z kierowników średniego szczebla, których funkcje i zadania przejmują kierownicy i pracownicy zespołów zadaniowych. w strukturze sieciowej inaczej jest pojmowana również specjalizacja, która ma charakter podmiotowy, ukierunkowany na realizację określonego projektu. Od specjalistów wymaga się dostrzegania szerokiego kontekstu pracy i umiejętności zastosowania własnej wiedzy specjalistycznej w realizacji różnych zadań w różnych warunkach. Oznacza to potrzebę dostrzegania różnego rodzaju powiązań i ustawicznego uczenia się. w zespołach zadaniowych nie ma więc konkretnego podziału na czynności operacyjne i funkcjonalne. Celem zespołu jest wykonanie zadania przy zastosowaniu niezbędnych ku temu czynności. Przyczynia się do tego zróżnicowanie wiedzy i umiejętności pracowników oraz ich wymiana między zespołami. Istotą struktury sieciowej jest łatwy dostęp do informacji i szybki jej obieg. Do tego niezbędne są odpowiednie rozwiązania organizacyjne. w fazie projektowania istotna jest różnorodność i wieloaspektowość informacji, natomiast w fazie wprowadzania innowacji w przedsiębiorstwie najważniejsze jest stworzenie warunków wewnętrznej komunikacji, dzięki której pracownicy wspólnie pracują nad jedna wizją swojej firmy.