Stosowanie niestandardowych form zatrudnienia jest uniwersalną cechą współczesnej gospodarki. Występują one we wszystkich krajach i systemach ekonomicznych, choć w różnym stopniu i skali.
Badania potwierdziły przypuszczenie, że w Polsce najbardziej popularną formą pracy, jest praca w typowych formach zatrudnienia – stała liczba godzin pracy w ciągu dnia oraz określona godzina rozpoczęcia i zakończenia pracy. w ten sposób pracowało 82,1% wszystkich pracowników najemnych, częściej kobiety (85,6%) niż mężczyźni (78,9%).
W Polsce, w porównaniu z innymi państwami Unii Europejskiej, zdecydowanie rzadziej wykorzystywana jest forma pracy w niepełnym wymiarze czasu. Dotyczy to w szczególności kobiet. w UE w ten sposób pracuje co trzecia kobieta. w Unii Europejskiej zaobserwowano zależność, że w krajach, w których występuje wyższy odsetek pracujących w niepełnym wymiarze czasu pracy, występuje jednocześnie wyższy współczynnik aktywności zawodowej kobiet. Może to oznaczać, że w Polsce wzrost liczby pracujących na część etatu będzie sprzyjał zatrudnieniu kobiet, choć z tej formy korzystać mogą także inne osoby, postrzegane jako defaworyzowane.
W Polsce praca w niepełnym wymiarze czasu pracy dość często wynika nie z preferencji osób pracujących w ten sposób, ale raczej z braku możliwości znalezienia pracy pełnoetatowej. Dodatkowo, wskaźnik zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu jest dużo wyższy na wsi niż w mieście, co może świadczyć o zjawisku ukrytego bezrobocia wśród mieszkańców wsi. Praca w domu jest w Polsce bardzo mało popularna. Jedynie 14% osób stwierdziło, że ma możliwość wykonywania przynajmniej części swoich obowiązków w domu, zaś jedynie 2,8% osób zwykle pracuje w ten sposób. Możliwość pracy w domu wzrasta wraz ze wzrostem kwalifikacji. Zdecydowanie większe możliwości w tym zakresie mają osoby z wyższym wykształceniem. Oznacza to, że praca w domu coraz rzadziej wiąże się z tzw. pracą chałupniczą polegającą na wykonywaniu prostych prac. Coraz częściej jest to praca wymagająca wiedzy i odpowiednich kwalifikacji, w tym tych, związanych z nowoczesną techniką (obsługa komputera).
Charakter nowego systemu najlepiej oddaje hasło „nic na długo”. Rynek uważa, że szybki zysk generowany jest dzięki dynamicznym zmianom instytucjonalnym. Poprzez szerzenie się pracy na zlecenie i kontraktów krótkoterminowych przekształcały się struktury organizacyjne. Przedsiębiorstwa pozbywały się kolejnych elementów biurokracji starając się uczynić swoją strukturę bardziej elastyczną. Zasada „nic na długo” powoduje rozpad zaufania i wzajemnych zobowiązań. Wszędzie wpycha się koncepcję otwartej dyskusji oraz pracy zespołowej. a w naszym życiu prywatnym zamieszanie i niepewność wynoszona codziennie z pracy przez nieustanne zmiany sprawia, że nie potrafimy przedstawić naszym dzieciom swego życia jako opowieści, która mogłaby być dla nich dobrym przykładem i nauką. Zatem elastyczne zachowanie, które zapewnia powodzenie w pracy stopniowo może osłabiać charakter człowieka.
Dzisiejsi właściciele firm buntują się przeciwko rutynowym, biurokratycznym formom organizacji czasu, które mogą sparaliżować pracę, funkcjonowanie administracji czy też innej instytucji. w początkowym okresie kapitalizmu nie było oczywiste, że rutyna jest czymś złym. Uważano, że ma ona albo skutek niszczycielski albo korzystny. Dzisiejsze społeczeństwo jest zdania, że ma działanie niszczycielskie. Rutyna, która nieodzownie kojarzyła się głównie z pracą robotniczą, zdawała się poniżać jednostkę i być źródłem ograniczenia umysłowego. Praca mechaniczna nie rodzi żadnej wielkiej narracji historycznej. Nowy język elastyczności daje nam do zrozumienia, że w dynamicznych sektorach gospodarki została ona skazana na wymarcie. Obsługa komputera tez wydaje się być pracą rutynową, możemy jednak skoncentrować się na warunkach w jakich pracujemy, by były one jak najbardziej przyjazne i braterskie.
Firma będzie wręcz zachęcała do większej samodzielności, tworząc wewnętrzny system konkurencji. Wewnętrzna konkurencja rodzi system, w którym "zwycięzca bierze wszystko". System ten generuje wysoki poziom stresu i dyskomfortu u pracowników. Piętą achillesową nowoczesnej gospodarki stała się nierówność. Przybiera ona wiele postaci: niebotyczne uposażenia wyższych kadr zarządzających, coraz większe nierówności płacowe w obrębie przedsiębiorstwa, stagnacja średnich zarobków przy wzroście dochodów elity. Tego typu zabiegi konkurencyjne prowadzą do skrajnych nierówności materialnych, którym często towarzyszą coraz to większe nierówności społeczne.